شاه چراغ و گنبد آینه‌ای خیره کننده

شاهچراغ | سیجا

شاه چراغ یک بنای تاریخی دینی در شیراز در جنوب کشور است.

داستان پیدا کردنش و همچنین تزئینات فوق‌العاده‌اش آنجا را به یکی از معروفترین زیارتگاه‌های کشور تبدیل کرده است.

تور مشهد از اصفهان

ترکیب این دو عنصر باعث شده تا آنجا را شاهچراغ بخوانند.

این زیارتگاه مزار امیر احمد و امیر محمد پسران امام موسی کاظم(ع) هفتمین و برادران امام رضا(ع) است.

گرچه در طول قرن دوازدهم برای آنجا برای اولین بار آرامگاهی ساخته شد، بیشتر سازه‌های امروزی به اواخر دوره‌ی قاجار و جمهوری اسلامی برمی‌گردد.

شاهچراغ سومین زیارتگاه مهم و محترم در ایران، پس از حرم امام رضا در مشهد و حرم حضرت معصومه در قم است.

یک کشف غیرمنتظره در قبرستان

نام شاه چراغ به شرایطی که این زیارتگاه در آن تأسیس شده است اشاره دارد.

کشف این زیارتگاه به کمک آیت‌الله دستغیب بود که بر اساس گفته‌های قدیمی از فاصله‌ی دور می‌دیده که از این مکان نوری ساطع می‌شود.

از روی کنجکاوی، آیت‌الله دستغیب تصمیم می‌گیرد که منبع این نور را پیدا کند و می‌فهمد که این نور از سمت قبرستان است.

او شروع به کندن زمین می‌کند و جسدی پیدا می‌کند که زره بر تن دارد.

همچنین انگشتری به دست داشته که روی آن نوشته شده بوده العزت‌الله به معنای عزت برای خداست و احمد بن موسی یعنی احمد پسر موسی. بنابراین اینگونه شد که مزار احمد پیدا شد.

امیر احمد در قرن نهم میزیسته است و یکی از 17 برادر امام رضا(ع) است.

در سال 220 قمری(835 پس از میلاد) احمد به شیراز آمد تا از دست آزار و اذیت‌های خلیفه‌ی عباسی فرار کند و در امان باشد.

به همین خاطر این شهر محل دفن احمد است.

اولین زیارتگاه بر سر مزار او در قرن دوازده بنا شد.

این بنا شامل یک گنبد، مقبره و یک ایوان است که توسط امير مقرب الدين مسعود بن بدر ساخته شد.

بازسازی و ارتقا حرم

در طول قرن چهاردهم، پروژه‌ی عظیم مربوط به این زیارتگاه توسط ملکه تاش خاتون مادر شاه ابواسحاق آخرین حاکم سلسله‌ی آل اینجو راه‌اندازی شد.

در سال‌های 1344 تا 1349 تعمیرات انجام شد و این حرم را گسترش دادند.

یک سالن برای حضار، دانشکده و یک مقبره برای خود ملکه به آنجا اضافه شد.

البته بناهایی که توسط ملکه ساخته شد امروزه وجود ندارند اما قرآنی که ارائه کرده است در موزه‌ی پارس شیراز نگهداری می‌شود.

تعمیرات بیشتری در قرن شانزدهم انجام شد. یک زمین لرزه‌ی بزرگ نیمی از این بنا را نابود کرد و بنابراین به یک تعمیر و بازسازی اساسی نیاز بود.

در قرون بعد، این زیارتگاه هم به وسیله‌ی انسان‌ها و هم بلایای طبیعی آسیب زیادی دید بنابراین در هر برهه از زمان تعمیراتی روی آنجا انجام می‌شد.

همچنین چیزهایی برای ارتقا آنجا نیز به آن محل اضافه می‌شد.

در سال 1827، فتح علی شاه قاجار نرده‌های تزئینی برای این زیارتگاه و مقبره ساخت.

در سال 1985 گنبد اصلی برداشته شد زیرا که ترک‌های زیادی روی آن ایجاد شده بود.

به جای آن گنبد فلزی گذاشته شد که براق‌تر بود و انتظار می‌رفت بیشتر عمر کند.

جدا از وجود مقبره‌ی این دو برادر، شاه چراغ بخاطر کاشی کاری‌ها و آینه کاری‌هایی که در آنجا وجود دارد بسیار معروف است.

همانطور که قبلاً اشاره شد، ملکه تاش خاتون در قرن چهاردهم این بنا را تعمیر کرد و پس از اینکه این کارها انجام شد، در بخش داخلی بالای گنبد کاشی‌های ظریفی کار شد.

دیوارهای داخلی نیز با شیشه‌های رنگی تزئین شده‌اند.

کاشی‌ها و شیشه‌های کار شده درخشش فضای داخلی این بنا را افزایش داده است و نام شاه چراغ را برای آن بسیار ارزنده کرده و همچنین باعث شده زائرین و بازدید کنندگانی که به اینجا می‌آیند حس فوق‌العاده و احترام زیادی برای آنجا قائل باشند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *